Szynszyla duża (Lagidium peruanus) - przedstawiciel rodziny szynszylowatych. Długość ciała 32-40 cm, ogona 23-32 cm, waga 1,6 kg. Gęste futro o wierzchu czarnym, a spodzie białawym. Długie uszy. Żyje w koloniach zamieszkujacych tereny skaliste w Andach (w środkowym i południowym Peru). Jest roślinożerna i aktywna nocą. Trwająca 3 miesiące ciąża kończy się narodzinami 1-2 młodych, które są zaawansowane w rozwoju. Szynszyla mała (Chinchilla lanigera) - ssak z rodziny szynszylowatych, rzędu gryzoni. Długość ciała 20-40 cm, ogona 7,5-20 cm, waga 0,5-1,0 kg. Srebrzyste, perłowoszare futro jest miękkie i gęste, a ogon pokryty długimi włosami. Oczy oraz uszy duże. Po trwającej prawie 4 miesiące (około110 dni) ciąży rodzi się od 1 do 6 zaawansowanych w rozwoju młodych. Żyje w koloniach zamieszkujących tereny skaliste w górach Chile, Argentyny i Boliwii, gdzie żywi się roślinnością wysokogórską. Dawniej liczna, obecnie ze względu na cenione futerko została niemal zupełnie wytrzebiona. Często jest hodowana. Historia Szynszyle żyją 3000 do 5000 m n.p.m wyżej od świnek morskich. Odkąd na skałach Andów pojawiły się pelemienia Indian Chinchila, Szynszyle nie miały spokoju. Członkowie plemienia zaskakiwali uśpione zwierzaki w skałach, budzili po to by schwytać je i obedrzeć ze skóry. Po pewnym czasie Chinchlilów podbili Inkowie a tych potem Hiszpanie . Wszyscy ci konkwiskadorzy zauważyli niezwykłe właściwości szynszylich skór co spotęgowało zabijanie tych zwierząt. Dodatkowo na futrzaki polowały lisy i węże co uniemożliwiło dalszą egzystęcję tych zwierząt. Pod koniec XIX wieku nie było już prawie wcale szynsznszyli. Po osiemnastu latach to jest rok 1918 zakazano tępienia tych gryzoni . Pięć lat potem do USA powrócił pasjonat i badacz szynszyli Mathias Chapman z jedenastoma osobnikami - śmiało można to uważać za początek ferm szynszyli . Pierwszą hodowlę szynszyli w Polsce uważa się 1956 rok kiedy to państwo Rożewscy sprowadzili pierwsze osobniki na nasze tereny. || powrót ||